Τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι ήταν πιο άνθρωποι. Αυτοί που ήταν
πλούσιοι και νοικοκυραίοι, δεν θέλανε
και αποφεύγανε νά πληγώσουνε τούς
φτωχότερους, καί νοιώθανε τήν ανάγκη νά τούς ζεστάνουνε καί κείνους, στέλνοντας
κρυφά στά σπίτια τους, διακριτικά, διάφορα δώρα, μέ τρόπο, ώστε νά μή τούς
ταπεινώσουνε.
«Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος», πού θά πή, «Ζωή
δίχως γιορτή, είναι σάν τόν μακρύ τόν δρόμο τόν δρόμο πού δέν έχει πανδοχείο νά
ξεκουραστείς».
Κάποιοι μοντερνοποιημένοι, τάχα μου ευρωπαίοι και
παγκοσμιοποιημένοι, κάνουνε τόν βαρύ καί
τόν θετικό, τόν κύριο πού δέν έχει αισθηματολογίες. Παριστάνουν τους κάποιους επειδή
βρέθηκαν σε μια θέση χωρίς να έχουν σκίσει μια χαρτοπετσέτα στην ζωή τους. Χωρίς
να έχουν γευτεί την αγωνία για το μεροκάματο και πως βγαίνει αυτό. Αυτοί γιά
μένα είναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ερημιές, δίχως αγάπη, δίχως χαρά, μά δίχως
πόνο. Γιατί χαρά καί πόνος είναι δεμένα. Αυτές οι ψυχές είναι……..
